26-08-06

Mijn eigen sprookje

Er was eens... een huisje,

een mooi klein huisje dat je meteen uit de rij in de straat pikte. Het was niet groot en zeker niet luxueus maar het had wel iets. Vrolijk kleurende bloemetjes op de vensterbanken en meestal stond het huisje onder een blauwe hemel guitig naar de andere huisjes te kijken. De dakgoot hing wat scheef en de gevel kon een likje verf gebruiken maar niemand die daarover viel want je zag gewoon dat het een leuk huisje was. Uit de open raampjes straalde immers een warme gloed  en vanuit de open deur rook je af en toe de geur van versgebakken brood.

Binnen in het huisje was het niet anders: eenvoudige maar oh zo knusse zetels, lekkere theetjes met de meest knapperige koekjes werden er geserveerd en af en toe waren er wilde feestjes te beleven met de beste muziek. Het was er steeds fijn vertoeven en de deur stond altijd open.

 

Op een dag echter kleurde de blauwe lucht dreigend grijs. Een enorm onweer barste los boven het huisje. Het water stroomde binnen langs de open deur en de ramen.

Dagenlang regende het pijpenstelen en het huisje werd bang dat ze simpelweg zou wegspoelen.

 

Dat gebeurde niet maar het huisje was wel geschonden. Nadat binnen de modder werd weggepoetst en de kussens in de zetels weer waren opgedroogd, bleven de ramen en de deur toe. Veel bloemen waren weggewaaid uit de bloembakken en zelfs de gordijnen bleven nog een lange tijd gesloten. De scheve dakgoot hing misschien zelfs een beetje schever dan voorheen.

 

Na een tijdje scheen er weer een waterzonnetje boven het huisje. Voorzichtig opende ze de gordijnen en een eerste raam, keek schuchter naar de buurhuisjes en besloot dat de wereld er weer wat aardiger uitzag.

Maar uit veiligheid bleef toch maar de deur gesloten en ging ze alleen open als er echt geen wolkje aan de lucht was.

 

Op een dag stond het huisje weer statig te genieten van de warmte door het zonnetje dat stralend binnenstroomde langs de open ramen en deur. Daardoor had het huisje de brutaal groene wervelwind niet zien aankomen. Bloembakken waaiden ver weg, ramen sloegen kletterend aan diggelen en ook binnen vloog alles door elkaar. Het hele huisje trilde op haar grondvesten en ze was bang dat ze simpelweg zou wegvliegen.

 

Dat gebeurde niet maar nadat binnen na veel en hard werken alle rommel werd geruimd en het weer een warme plek werd, besloot het huisje maatregelen te nemen.

Ze liet harde lelijke maar dikke beschermende rolluiken plaatsen.

Die kon het huisje naar beneden laten als ze bang werd voor regen en wind en alles wat haar gezellige binnenste kon beschadigen.

 

Wanneer de lucht even overtrekt gaan nu die rolluiken snel naar beneden en de deur op slot. Er staan nog steeds diezelfde knusse zetels en het vuur brandt nog warmpjes in de haard. Bij lange perioden van mooi weer verschijnen er zelfs weer fleurige bloemen op de vensterbanken. Uiteindelijk is er niets verandert.

 

Die rolluiken zijn geplaatst ... om te overleven.

 

16:54 Gepost door little lady in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

prachtig geschreven en vooral herkenbaar, dikke knuffels van paulien

Gepost door: lady paulina | 26-08-06

herkenbaar bij mij zitten de rolluiken ook weer naar beneden maar in tegenstelling is het bij mij altijd dezelfde orkaan die langs komt, nog een prettige maandag, dikke kus

Gepost door: lady paulina | 28-08-06

Kippenvel dit verhaal geeft me echt kippenvel, vooral omdat het zo herkenbaar is, maar weet je, soms komen er mensen aankloppen aan die rolluiken en die mensen helpen dan mee de storm te verjagen en helpen om de aangerichtte schade op te ruimen
veel sterkte!

Gepost door: Karen | 28-08-06

De commentaren zijn gesloten.