20-08-06

 

Mijn huis = mijn hart: puinhoop en chaos.

Elke keer weer denk je, hier geraak ik niet door.

Maar je weet dat het altijd weer goedkomt, niet stilstaan maar verdergaan.

 

Het is niet altijd even makkelijk...

 

In mijn vorige post maakte ik mezelf wat wijs... tuurlijk wacht ik wel op een 'hero' die me komt 'saven'. En daar moet ik dus nu weer naar op zoek.

 

 

12:03 Gepost door little lady in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

chaos lost altijd op Leer opnieuw genieten van voor af aan.
Dat wil zeggen: leer genieten van 'normale' dingen:
een bloem, een geur, een idee.
Al is het maar voor 5 seconden,
het is de moeite waard.

Verdriet – ontkom er maar ’s aan.
Leven is licht én donker,
lief én leed.
Of je moest elke diepgang vermijden,
heel oppervlakkig leven:
geen psychische investeringen,
geen emotionele bindingen.
Maar mag leven dan nog wel leven heten?

Ben je werkelijk mens,
dan heb je ook verdriet.
Maar hoe groot dit verdriet ook is,
altijd ben je méér.
Ook het meest smartelijke hoeft niet het einde te zijn.
Verder, altijd weer verder reikt je identiteit.

Je verdriet – val er niet mee samen.
Val samen met jezelf.
Blijf als een boom geloven in het leven.
Kijk je goed, dan gloort door het duister het licht.
Door je tranen heen mag je toch weer lachen.

Gepost door: lady paulina | 20-08-06

De commentaren zijn gesloten.