11-10-07

Tussen de melk en de ontbijtgranen

Soms heb je weleens de indruk dat de mensen naar je kijken, in de supermarkt, op straat,… met een speciale blik die je je rits laat checken en je décolleté. En dan begint het te knagen… hangt er iets raar aan me of zién ze het? Want het is met mij net als met de eendjes in het park: schijnbaar rustig rondzwemmen maar onder ‘t wateroppervlak peddelen als de duivel om te blijven drijven.Vinden ze het grappig? Triest? Onnozel? Of herkenbaar…?En dan val je eventjes uit je rol en je bent je weer bewust van de acteerprestatie die je staat te leveren. God het is vermoeiend, doen alsof alles ok met je is. Terwijl je niets liever wilt dan gewoon maar heel eventjes gaan liggen… ergens, desnoods tussen het rek met de melk en de ontbijtgranen.  Als tiener had ik een kaft met opschrift ‘stop de wereld, ik wil eraf’ Misschien ben ik recht van m’n puberteit in een vroege midlife crisis geraakt, dat is pas een deprimerende gedachte…!Vorige week zag ik een zwarte vrouw die eveneens een dwerg was (wat is de politiek correcte naam eigenlijk? Mens in kleinere afmeting, persoon met een uitgedaagde lengte?) hand in hand met haar vriendin en ik dacht wauw, zomaar eventjes tot een paar minderheidsgroeperingen horen… Met zo iemand zou ik wel es willen praten maar dat doe je niet natuurlijk… Hoe spreek je die dan aan? ‘Exuseer, het leven heeft u wel uitgedaagd… zin in een koffietje?’ Er zijn zoveel dingen die je graag zou doen maar die je niet doet…zoals even gaan liggen in de supermarkt tussen de melk en de ontbijtgranen bijvoorbeeld. En je dan afvragen wat je daar eigenlijk in die supermarkt ook alweer loopt te doen.Wat doe je als 30 jarige single vrouw, werkloos, auto afbetaald maar mét hypotheek, als je honger hebt? Tsja, je kan niet altijd bij je ouders gaan eten. En de show must go on ook al speelt in je hoofd het zinnetje op de kadans van je biologische klok: ‘blijven lachen sweetie’ Dan rij je met je afbetaalde auto weer naar je huisje, nog heel wat jaren eigendom van de bank en stop je gezond voedsel in je ijskast om het er een week later weer uit te halen richting vuilzak. Heb je toch eventjes de illusie dat je goed bezig bent en gezond blijft, jezelf ondertussen volproppend met nicnacs en chocolade van de Aldi.Er zit een geruststellende zekerheid in die routine…Het is niet moeilijk om in een soort filmisch cliché te sukkelen. Maar zolang we van de wisky afblijven is denkelijk alles nog ok. Ik hoorde es in een film: het is niet moedig als je niet bang bent… Man, ik ben moédig! … nadenken… proberen er alweer iets uit te leren…Want ik doe iéts fout, er moét iéts zijn dat ik fout doe… maar blijven lachen en vooral niet zomaar gaan liggen –ergens- zoals in de supermarkt tussen de melk en de ontbijtgranen.

14:32 Gepost door little lady in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-08-06

Mijn eigen sprookje

Er was eens... een huisje,

een mooi klein huisje dat je meteen uit de rij in de straat pikte. Het was niet groot en zeker niet luxueus maar het had wel iets. Vrolijk kleurende bloemetjes op de vensterbanken en meestal stond het huisje onder een blauwe hemel guitig naar de andere huisjes te kijken. De dakgoot hing wat scheef en de gevel kon een likje verf gebruiken maar niemand die daarover viel want je zag gewoon dat het een leuk huisje was. Uit de open raampjes straalde immers een warme gloed  en vanuit de open deur rook je af en toe de geur van versgebakken brood.

Binnen in het huisje was het niet anders: eenvoudige maar oh zo knusse zetels, lekkere theetjes met de meest knapperige koekjes werden er geserveerd en af en toe waren er wilde feestjes te beleven met de beste muziek. Het was er steeds fijn vertoeven en de deur stond altijd open.

 

Op een dag echter kleurde de blauwe lucht dreigend grijs. Een enorm onweer barste los boven het huisje. Het water stroomde binnen langs de open deur en de ramen.

Dagenlang regende het pijpenstelen en het huisje werd bang dat ze simpelweg zou wegspoelen.

 

Dat gebeurde niet maar het huisje was wel geschonden. Nadat binnen de modder werd weggepoetst en de kussens in de zetels weer waren opgedroogd, bleven de ramen en de deur toe. Veel bloemen waren weggewaaid uit de bloembakken en zelfs de gordijnen bleven nog een lange tijd gesloten. De scheve dakgoot hing misschien zelfs een beetje schever dan voorheen.

 

Na een tijdje scheen er weer een waterzonnetje boven het huisje. Voorzichtig opende ze de gordijnen en een eerste raam, keek schuchter naar de buurhuisjes en besloot dat de wereld er weer wat aardiger uitzag.

Maar uit veiligheid bleef toch maar de deur gesloten en ging ze alleen open als er echt geen wolkje aan de lucht was.

 

Op een dag stond het huisje weer statig te genieten van de warmte door het zonnetje dat stralend binnenstroomde langs de open ramen en deur. Daardoor had het huisje de brutaal groene wervelwind niet zien aankomen. Bloembakken waaiden ver weg, ramen sloegen kletterend aan diggelen en ook binnen vloog alles door elkaar. Het hele huisje trilde op haar grondvesten en ze was bang dat ze simpelweg zou wegvliegen.

 

Dat gebeurde niet maar nadat binnen na veel en hard werken alle rommel werd geruimd en het weer een warme plek werd, besloot het huisje maatregelen te nemen.

Ze liet harde lelijke maar dikke beschermende rolluiken plaatsen.

Die kon het huisje naar beneden laten als ze bang werd voor regen en wind en alles wat haar gezellige binnenste kon beschadigen.

 

Wanneer de lucht even overtrekt gaan nu die rolluiken snel naar beneden en de deur op slot. Er staan nog steeds diezelfde knusse zetels en het vuur brandt nog warmpjes in de haard. Bij lange perioden van mooi weer verschijnen er zelfs weer fleurige bloemen op de vensterbanken. Uiteindelijk is er niets verandert.

 

Die rolluiken zijn geplaatst ... om te overleven.

 

16:54 Gepost door little lady in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

22-08-06

weer op onze pootjes

Kuisen is therapie! Dat is bij deze bewezen! Es goed opruimen, herorganiseren en poetsen en dan moe maar tevreden in een propere zetel naar een propere tv kijken die op een propere vloer staat... Daar moet je volgens mannelijke vrienden vrouw voor zijn ;-)

Bon, alles is nog ni gedaan maar alléé 't is een begin. Dat in combinatie met wat etherische oliën (geranium) en een orange zoutkristallen lamp brengt me toch al weer wat tot rust!

De dader van de barsten in mijn harteplafond heeft net gebeld en het telefoontje had potentieel om me even van mijn stuk te brengen maar ik (+ Bach Rescue) heb het gewoon niet toegelaten!

Ik heb een bééstig fijn weekend gehad en ik leef al 29 jaar zonder hem dus... en als ik eraan denk... het was verdorie een vervelend manneke! ;-)

Zover gekomen weet ik verdorie goed genoeg wat ik waard ben om me er door een man niet onderdoor te laten halen!

Soit! Ik ga verder poetsen en dan een filmke kijken met een bosbessen theetje Mmmmmm

 

Slaap zacht!

 

 

20:19 Gepost door little lady in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

20-08-06

 

Mijn huis = mijn hart: puinhoop en chaos.

Elke keer weer denk je, hier geraak ik niet door.

Maar je weet dat het altijd weer goedkomt, niet stilstaan maar verdergaan.

 

Het is niet altijd even makkelijk...

 

In mijn vorige post maakte ik mezelf wat wijs... tuurlijk wacht ik wel op een 'hero' die me komt 'saven'. En daar moet ik dus nu weer naar op zoek.

 

 

12:03 Gepost door little lady in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

08-08-06

vrede in je hart

Indien ik je dragen kon over de diepe grachten van je gesukkel en angsten heen

dan droeg ik je uren en dagen lang

 

Indien ik de woorden kende om antwoord te geven op je 1000 vragen over leven, over jezelf, over liefhebben en gelukkig worden

dan praatte ik met je, uren en dagen lang

 

Indien ik vrede in je hart kon planten door geduldig te wachten en te hopen tot het zaad van vrede in je openbrak

dan wachtte ik, uren en dagen lang

 

Indien ik genezen kon wat omgaat in je hart aan onmacht, ontevredenheid en onverwerkt verdriet

dan bleef ik naast je staan, uren en dagen lang

 

Maar

Ik ben niet groter, niet sterker dan jij

en ik weet niet alles en ik kan niet zoveel

Ik ben maar een vriend op je weg al uren en dagen lang

En ik kan alleen maar hopen dat je weet

je hoeft nooit alleen te vechten of te huilen

 

 

                                                          M.Weemaes

 

                                                          ...voor Lady Paulina

 

 

 

22:51 Gepost door little lady in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |